Is GLP-1 medicatie een oplossing voor food noise, of vooral een stilteknop?

Dat constante gesprek in je hoofd

Vanavond plof je op de bank na een lange werkdag. Je voelt je niet echt ontspannen, maar eerder even mentaal uitgeschakeld, met je telefoon losjes in je hand en je lichaam in zo'n houding waarvan je ergens weet dat je rug er morgen niet blij mee is, maar zelfs rechtop zitten voelt nu als een taak die iemand nog van je vraagt.

Je scherm beweegt, filmpjes, berichten, een paar zinnen die je half leest en meteen weer vergeet, maar ondertussen zit je aandacht al ergens anders.

Namelijk niet bij het scrollen op je telefoon, niet hoe je erbij ligt op de bank of de kamer om je heen, maar bij dat kastje in de keuken waar nog een zak chips ligt die je vanmiddag expres een beetje naar achteren hebt geschoven.

Je hebt net gegeten, dus honger is het niet, en dat maakt het vervelender, want als het honger was geweest, had je tenminste iets simpels kunnen zeggen tegen jezelf, iets logisch, iets als: mijn lichaam heeft eten nodig.

Maar dit voelt niet als eten nodig hebben, dit voelt eerder als eten willen terwijl je eigenlijk iets anders zoekt, alleen weet je niet precies wat.

En dan begint het gedoe.

Want in je hoofd wordt ineens een soort debat of vergadering geopend waar je zelf niet eens voor hebt gekozen.

"Ach, eentje kan toch wel."

"Nee, want jij neemt nooit eentje."

"Je hebt hard gewerkt vandaag. Je hebt het verdiend."

"Ja, en dus moet je jezelf weer volgooien?"

"Doe normaal, het is maar chips."

"Precies, waarom denk je hier dan al tien minuten over na?"

Je merkt dat je kaken strak staan en dat je duim al een tijdje niet meer scrolt, terwijl je ogen nog steeds doen alsof ze naar je scherm kijken, maar eigenlijk ben je allang aan het wachten tot één van die stemmen wint.

Misschien is dat nog wel het meest vermoeiende eraan. Niet de chips zelf, maar het onderhandelen, het heen en weer trekken, het proberen normaal te blijven doen terwijl eten ondertussen als een open tabblad in je hoofd blijft knipperen.

Je blijft liggen op de bank, maar tot rust komen is niet meer van toepassing.

En ergens, precies in dat kleine, beschamende moment waarop je merkt dat een zak chips meer ruimte inneemt dan je zou willen toegeven, komt ineens die gedachte langs die je liever niet te serieus neemt, maar die toch blijft hangen:

"Misschien is dit waarom mensen GLP-1 medicatie nemen."

Want een paar weken geleden heb je een gesprek gehad met je huisarts. Hij raadde je aan om te starten met GLI (gecombineerde leefstijlinterventie) met als vervolg aan de spuiten gaan (GLP-1 Medicatie).

Eigenlijk wil je het niet in je lichaam spuiten, maar je bent het zoooo zat.

Dat constante praten in je hoofd. Dat trekken, dat wachten tot de drang zakt, dat verliezen van de controle en dat gevoel dat eten al bezit van je neemt voordat je überhaupt iets in je mond hebt gestopt.

Maar uiteindelijk sta je toch op. Terwijl je het niet wilt, pak je die zak chips uit de kast en trek je 'm open. In je linkerhand heb je je telefoon om te scrollen, terwijl je met je rechterhand continu chipjes kan pakken. En dat terwijl de tv op de achtergrond blijft aanstaan.

Het geeft je even rust. Maar niet voor lang. Inmiddels is het stemmetje weer terug dat je vertelt:

"Zie je wel. Je kan er weer niet afblijven hé?"

"Waarom doe je dit nou weer?"

"Vanaf morgen ga ik weer gezond eten."

"Misschien moet je morgen gewoon minder eten."

En daar zit precies waarom food noise zo vermoeiend is.

Het gaat nooit om het zin hebben in de chips, maar om de stem die continu in je hoofd aanwezig blijft gaan.

Het is het denken eraan, het vechten ermee, het onderhandelen, het toegeven, het korte moment van stilte en daarna het schuldgevoel dat vaak harder klinkt dan de drang waarmee het begon.

En precies daarom wil ik het vandaag hebben over food noise.

In deze blog duik ik in op wat food noise is, waar deze vandaan komt, en wat de oplossingen zijn om dit niet meer te ervaren, zonder per se GLP-1 medicatie te gebruiken.

Wat is food noise?

Food noise wordt steeds vaker gebruikt om iets te beschrijven waar veel mensen al jaren mee rondlopen: het stemmetje dat continu in je hoofd afspeelt dat met eten te maken heeft.

In een recent wetenschappelijk artikel werd food noise omschreven als aanhoudende gedachten over eten die iemand als ongewenst of onprettig ervaart en die mentale, sociale of fysieke schade kunnen geven. Het verschil met normale gedachten over eten zit dus vooral in de intensiteit, opdringerigheid en het gevoel dat je er weinig controle over hebt.

Of simpel gezegd: