In deze blog lees je:
- Waarom emotie-eten vaak geen gebrek aan discipline is
- Waar copingmechanismes vandaan komen
- Waarom stress en schaamte je eetgedrag versterken
- Hoe psychologische basisbehoeften invloed hebben op eetbuien
- Waarom diëten, calorieën tellen en meer sporten vaak niet genoeg zijn
- Hoe je jouw patroon leert begrijpen en doorbreken
Het moment waarop je voelt dat je de controle kwijt bent
Voordat ik het wist zat ik met mijn linkerhand in een zak chips, terwijl ik in de rechterhand ook een chocoladekoekje vasthield. Toen ik voor mij uit keek, zag ik de lege Tony Chocolonely-wikkel voor mij liggen.
Ik was alleen thuis, maar werkte alles weg alsof mijn hele familie aan het kijken was. Mijn gedachten sprongen alle kanten op: "Wat als iemand mij zou zien?", "Ach joh, het is vrijdagavond. Ik heb het verdiend.", "Je hebt het niet nodig.", "Laat je gewoon een keer gaan. Je werkt zo hard.", "Blijf d'r eens vanaf, je bent al dik zat."
Ik wist gewoon niet wat ik ervan moest vinden, maar alles wat ik deed was nooit goed. Ik had inmiddels zo'n 5.000 calorieën weggewerkt in een (vr)eetbui. Voor mij was een vreetbui waarbij ik letterlijk de controle verloor. Natuurlijk wist ik prima wat ik deed, maar ergens kon ik er niet vanaf blijven als ik ermee begon.
Deze vreetbuien werden bij mij vaak aangewakkerd bij emoties of stress. Kleine spoiler: dit kunnen nog steeds triggers voor mij zijn. En daar duiken we vandaag op in.
In deze blog duik ik in op waar alle copingmechanismes vandaan komen, waardoor je stress stijgt, en je de neiging hebt om stress te onderdrukken (bv. terugvallen in oud gedrag, emotie-eten, eetbuien, roken, jojo-en, drinken, dr*gs, gokken, p*rno).
"Ik wist prima wat ik deed. Maar ergens kon ik er niet vanaf blijven zodra ik begon."
Wat is een (vr)eetbui eigenlijk?
Het voorbeeld wat ik hierboven meegeef is één van de vele voorbeelden van een periode waarbij ik niet lekker in mijn vel zat. En jup, als je de blog vaker leest, weet je dat dit niet de enige keer is dat ik een vreetbui heb ervaren.
Tijdens het lezen kan dit voor jou bepaalde gedachtes, emoties of gevoelens oproepen. Want dit kan herkenning creëren, maar ook hoop naar een oplossing. Want als je dit herkent, weet je hoe hopeloos en k*t dit voelt.
Voor mij betekent een vreetbui dat ik grotere hoeveelheden eten wegwerkte, terwijl ik geen (fysieke) honger had, maar de behoefte ervaarde vanuit bijvoorbeeld stress of emotie. Hierbij verloor ik dan de controle om mijzelf tegen te houden.
Een (vr)eetbui voelt vaak als:
- eten terwijl je geen fysieke honger hebt
- doorgaan terwijl je eigenlijk wilt stoppen
- schaamte of schuld achteraf
- het idee dat je jezelf kwijt bent
- opnieuw beginnen vanaf morgen
Maar waar komt die behoefte nou vandaan?
Stress, verveling en gewoontes zijn vaak niet de oorzaak
Als ik deze vraag aan mensen stel, hoor ik vaak: gewoontes, stress of verveling.
Maar dat is vaak een uiting, en niet de oorzaak. Waar komt de behoefte écht vandaan?
Eigenlijk is het niet zo heel ingewikkeld. Je kent de biologische basisbehoeften vast wel: bijvoorbeeld naar de wc, eten, drinken, slapen en ademen. Maar de psychologische basisbehoeften ken je wellicht nog niet goed genoeg.
In de praktijk zie ik dat DAAR vaak de aanwakkering van stress en de behoefte om copingmechanismes te gebruiken vandaan komt.
