Ik heb de gedachten, patronen en valkuilen van mijn klanten niet alleen bestudeerd. Ik heb ze allemaal doorleefd.
Ik groeide op in Schalkhaar. Rijtjeshuis, voetballen tot de lantaarnpalen aangingen, een veilige straat. Aan de oppervlakte klopte alles.
Maar eigenlijk leerden we niet écht over onze emoties praten, of althans, ik pikte het niet op. Ik kon geen échte lading en woorden geven aan verdriet, schaamte, emoties of angst. Ik slikte het in en ging door.
Door een aantal korte ankers installeerde ik onbewust een fatale overtuiging: eten is mijn ultieme troost, maar ook iets om controle mee te pakken. Want uiteindelijk was ik maar naar 1 ding op zoek: controle over mijn leven. Op de middelbare school werd ik gepest, en ontstonden mijn eerste eetbuien. Mijn zelfbeeld veranderde volledig, ik gaf geen uiting aan emoties en vond alles spannend. Ik vond mijn schuilplaats achter een scherm. Gamen tot diep in de nacht. En bij die ontsnapping hoorde brandstof: stiekem eten, stiekem de lege wikkels wegmoffelen.
Ik dacht jarenlang dat ik gewoon zwak was. Pas veel later zag ik de logica van mijn eigen gedrag. Ik liep mateloos vast op autonomie, het gevoel dat ik zelf niets kon sturen in mijn eigen leven. Mijn brein had als veertienjarige een overlevingsmechanisme gebouwd. Het was geen gebrek aan ruggengraat. Het was een systeem dat precies deed wat het moest doen: overleven.
Op mijn 20ste verhuisde ik naar een studentenhuis in Deventer. Inmiddels was ik al 6 jaar aan het (vr)eten en met flink jojo-en als gevolg. Samen met een fanatieke huisgenoot besloot ik de boel om te gooien. Mijn zoektocht naar gezondheid begon als een rationele poging om mezelf eindelijk te fixen.
Maar hier nam mijn alles-of-niets mentaliteit de besturing over.
Geen druppel alcohol. Uitsluitend 'clean' eten, zonder een millimeter marge voor menselijkheid.
De buitenwereld zag dat ik weer fit werd. Maar aan de binnenkant was het één grote paniekshow. Ik was continu bezig met: obsessief calorieën tellen, dagelijks wegen, vrienden afzeggen, vanwege angst om de controle te verliezen.
Hoe strenger ik was, hoe gewelddadiger de eetbuien terugkwamen. Ik schaamde me daarna altijd de ogen uit de kop. "Hoe heb ik het zo ver laten komen?" Maar ja, wat was mijn oplossing? Nog strengere regels.
Ik zag een foto van mezelf en zag ingevallen wangen, uitstekende ribben, lege ogen. Op papier op mijn streefgewicht, maar verder van vrijheid dan ooit.
Aan de buitenkant hield ik het masker perfect op. Maar als ik 's nachts alleen voor de spiegel stond, was het aardedonker.
Het breekpunt kwam toen ik stopte met pleistertjes plakken. Ik dwong mezelf tot de ongemakkelijke vraag: 'Wat ben ik in godsnaam aan het verdoven?'
Ik was gewoon niet tevreden met mijzelf en alles in mijn leven. Het ging helemaal niet om mijn gewicht of emoties, maar om mijzelf. Op dit moment draaide mijn hele leven om dopamine-hits. Eten, prestatiedrang, overmatig sporten en alcohol. Allemaal om maar niet te hoeven voelen dat ik bang was om niet goed genoeg te zijn, en niet gezien te worden.
Ik trok de stekker uit mijn veilige pad en zegde mijn baan als leerkracht op om de psychologie achter gezondheid en gedrag tot op het bot te fileren van mijn klanten. Jup. Fileren als een soort ui, laagje voor laagje.
Luister ook vooral mijn verhaal in de podcast met Thomas Groen:
Ik veranderde mijn relatie met sport. Ik loop inmiddels (halve) marathons, maar mijn horloge is geen 'straf'instrument meer. Het is data van wat mijn lichaam kan, net als de weegschaal.
Ik leerde mijn stiekeme eetgedrag niet langer te zien als een vijand, maar als objectieve feedback. Ik was niet zwak. Mijn systeem had simpelweg een briljant overlevingsmechanisme bedacht. Alleen zat die verouderde strategie me nu in de weg.
In 2024 haalde ik mijn papieren als Gewichtsconsulent. Meteen zag ik het probleem van de standaardaanpak: de hele industrie staart zich blind op pleistertjes plakken, zoals diëten, suiker verbieden en eindeloos sporten. De onderstroom onder gedrag wordt compleet genegeerd. Geen wonder dat zoveel mensen blijven vastlopen.
Daarom ben ik mijn praktijk gestart. Niet als de zoveelste coach met inspirerende quotes, maar als iemand die exact weet hoe het is om aan de buitenkant perfect te functioneren, terwijl je van binnen mentaal leegloopt.
De eetbuien, de eenzame schaamte, de obsessie met getallen. Het is de taal geworden waarmee ik nu feilloos door jouw smoesjes heen prik.
Nu werk ik uitsluitend met mensen die rationeel, succesvol en verantwoordelijk zijn, maar die 's avonds de controle verliezen over hun eigen gedrag. Ik weiger ze een nieuw voedingsschema te geven. Ik laat ze zien waarom hun gedrag precies zo loopt als het loopt.
Nu je weet waar ik vandaan kom, snap je exact waarom ik weiger met lijstjes te werken en altijd direct naar de besturing kijk.
Plan een gratis kennismaking →
