Ik heb de gedachten, patronen en valkuilen van mijn klanten niet alleen bestudeerd. Ik heb ze allemaal doorleefd.
Triggerwarning
Deze pagina bevat informatie over eetstoornissen.
Geschreven door: Tara Stokdijk voor Flair
"Het jaar daarna kwamen er twee nieuwe jongens bij. Echte haantjes. Die nieuwe jongens begonnen de boel op te jutten en pispaaltjes te zoeken. Ik was er daar een van.
Een incident herinner ik me nog goed. Het was 1 april en die jongens hadden plakband over het kraantje bij de wc's gedaan. Ik draaide de kraan open en mijn broek werd helemaal nat. 'Haha, heb je in je broek geplast?!' werd er geroepen toen ik de klas binnenkwam. De jongens die eerst nog mijn vrienden waren, lachten me nu uit. Dat was het begin van een eenzame tijd."
"Het is moeilijk om het moment aan te wijzen waarop mijn eetstoornis precies begon, maar ik denk dat het beginpunt in deze periode lag. Ik fietste naar de supermarkt, kocht alles wat ik wilde en at het allemaal op. Daardoor voelde ik me eventjes fijn, het dempte het rotgevoel.
Een onschuldig eetmoment om even te ontsnappen aan negatieve gevoelens was het allang niet meer. Dit ging veel verder, het was een eetbuistoornis."
"Ik heb altijd een prima band gehad met mijn ouders, maar nooit een diepgaande of emotionele band. Over gevoelens werd niet gepraat. Emotieregulatie heb ik nooit geleerd en ik geloof dat dat ten grondslag ligt aan mijn eetstoornis.
Op mijn twintigste ging ik uit huis. Ineens kon ik zelf bepalen wat ik at. De eetbuien namen toe. Op het dieptepunt ging ik vijf keer per dag naar de winkel om eten te halen. Ik begon ook anorexia-achtige trekjes te vertonen: crashdiëten, vasten en koffiedrinken om honger te onderdrukken.
Doordat beweging wegviel na het voetballen, en ik veel at, kwam ik in korte tijd vijftien tot twintig kilo aan. In mijn hoofd was ik enorm. Mijn zelfbeeld was heel erg slecht. Ik liep compleet vast."
"Uit wanhoop focuste ik me op leukere kleding. Ook nam ik een abonnement op de sportschool. De eerste keer dat ik daar naar binnen liep, was ik totaal overweldigd. Uiteindelijk waren het huisgenoten die me hielpen.
Ik stopte met alcohol drinken, mocht van mezelf geen suiker meer en werd gek als ik een dag niet had gesport. Ik probeerde intermittent fasting. Doordeweeks ging dat goed, maar in het weekend kreeg ik een enorme hongerklop.
Daarna volgden altijd gevoelens van spijt en schaamte. Toch kwam het woord eetstoornis niet in mij op, terwijl ik inmiddels al jaren continu bezig was met eten."
"Je kon mijn ribben zien. Verder viel het weinig mensen op, want ik droeg veel oversized kleding. Ik werd niet per se blij als ik in de spiegel keek en zag dat ik dunner was geworden. Voor mij was het getal op de weegschaal bepalender.
Een streefgewicht had ik niet, wel een streeflichaam: een afgetraind lichaam zonder vet. Ik wilde een sixpack en achteraf gezien heb ik dat ook gehad, maar ik heb het nooit gewaardeerd omdat ik altijd keek naar wat er beter kon.
Ik probeerde nog tal van andere diëten: keto, gymdiëten, drie dagen vasten. Ik zei tegen iedereen dat ik dat vanwege de gezondheidsvoordelen deed, maar ik had maar een doel: zo min mogelijk calorieën binnenkrijgen."
"Ik weet nog dat ik een gesprek had met huisgenoten. 'Zo dun is ook niet goed, he?' zei een van hen. Met die opmerking is een zaadje geplant. Langzaamaan begon ik te beseffen dat mijn gezondheid het doel moest zijn en niet het afvallen.
Ik realiseerde me dat ik met niemand over mijn gevoelens sprak. Al schrijvend en pratend vielen de kwartjes. Ik begreep ineens dat ik vanuit mijn pestverleden de overtuiging heb gekregen dat ik niks waard ben als anderen mij niet leuk vinden. Daar heb ik gaandeweg van gemaakt: ik ben niks waard als ik geen sixpack heb.
Ik begon eerst met mensen begeleiden bij afvallen. Na een jaar ben ik gaan focussen op het stuk 'mindset'. Waarom vertoon je bepaald eetgedrag? Pas als je weet waarom je doet wat je doet, kun je voor echte verandering zorgen."
Luister ook vooral mijn verhaal in de podcast met Thomas Groen:
"Ik kwam lang thuis te zitten. Ik lag een beetje tv te kijken, op mijn telefoon te scrollen en veel na te denken, vooral over het feit dat het me nog niet was gelukt om mijn business fulltime te maken. Weer zocht ik verdoving in eten. In vier weken tijd kwam ik tien kilo aan.
Om af te vallen zocht ik naar extreme oplossingen. Ik overwoog zelfs afslankmedicatie. Ook ging ik weer vasten. Al mijn oude patronen kwamen terug.
Ik ben met de onderliggende problemen aan de gang gegaan: angst, verveling, gebrek aan emotieregulatie. Langzaamaan hield de eetdrang op. Die tien kilo heb ik er op een gezonde manier weer af gekregen."
"Maar ik herken mijn triggers en patronen nu. Een terugval ligt altijd op de loer, maar ik weet nu beter hoe ik mezelf op het juiste pad moet brengen. Over mijn terugval ben ik eerlijk geweest tegen mijn klanten. Als ik een slechte dag heb, vertel ik dat.
Eetstoornissen worden ook meer gezien als een meisjesziekte, terwijl volgens de cijfers eetstoornissen bij mannen even vaak voorkomen als bij vrouwen. Toch is het taboe bij mannen groter. Als man kun je ook worden beinvloed door fitfluencers en perfecte mannenlichamen. Dat is bij mij gebeurd.
Wat begon als een voorzichtige stap richting coaching groeide uit tot een volwaardige praktijk. Niet omdat ik de juiste opleiding had of de perfecte methode kende, maar omdat ik precies weet hoe het voelt van binnenuit.
Ik ken de smoesjes die je jezelf vertelt. De momenten waarop je 's avonds de controle verliest en niet begrijpt waarom. De schaamte daarna. En de stilte eromheen, want wie praat er nou over zoiets?
Ik werk uitsluitend met mensen die rationeel en succesvol zijn, maar die 's avonds de controle verliezen over hun eigen eetgedrag. Geen voedingsschema's. Geen verboden lijstjes. Ik laat je zien waarom je doet wat je doet, zodat je het voor altijd kunt veranderen.
Wil je weten wat ik voor jou kan betekenen?
Plan hier een gratis kennismaking in.
Plan een gratis kennismaking
